تهران از همان ابتدایِ پایتختی‌اش جا نداشت که نفس بکشد چه آن دوره که گاریِ تولید ملی کف معابرش ویراژ می‌داد و چه دوره‌ای که اتول‌های تازه وارد فرنگی آمدند و جای چرخشان کم کم بر تن خاک کاخ گلستان نشست.